بیماری ویتیلیگو (برص ـ لک و پیس ) یک اختلال تولید رنگدانه است که در آن ملانوسیتها (سلولهایی که رنگدانه تولید می کنند) در پوست،غشاهای مخاطی و شبکیه تخریب شده اند. در نتیجه لکه های سفید پوست در نواحی مختلف بدن ظاهر می شوند. مویی که در نواحی مبتلا به ویتیلیگو رشد می کند، معمولاً سفید می شود.
علت بیماری ویتیلیگو شناخته نشده است اما پزشکان و محققان چندین تئوری متفاوت مطرح کرده اند. یک تئوری این است که افراد آنتی بادی هایی تولید می کنند که ملانوسیتهای بدن خودشان را تخریب می کند. تئوری دیگر این است که ملانوسیتها خود به خود تخریب می شوند. درنهایت بعضی افراد گزارش کرده اند که یک رخداد منفرد از قبیل آفتاب سوختگی یا فشار روحی باعث بروز ویتیلیگو می شود. ولی مورد اخیر از نظر علمی ثابت نشده است .

▪ چه کسانی به ویتیلیگو مبتلا شده اند ؟

بیماری ویتیلیگو چیست؟

ـ حدود ۱ـ۲ درصد جمعیت دنیا یا ۴۰-۵۰ میلیون نفر، ویتیلیگو دارند. ۹۵% افراد قبل از ۴۰ سالگی علائم را نشان داده اند. بیماری تمام نژادها و هر دو جنس را یکسان تحت تأثیر قرار می دهد. بنظر می رسد ویتیلیگو در افراد مبتلا به بیماریهای اتوایمیون شایعتر است(بیماریهای اتوایمیون بیماریهایی هستند که در آنها سیستم ایمنی شخص علیه ارگانها یا بافتهای بدن خودش واکنش نشان می دهد).
این بیماریهای اتوایمیون عبارتنداز : پرکاری غده تیروئید، نارسایی قشر غده فوق کلیه، آلوپسی آره آتا و آنمی پرنسیوز.
ویتیلیگو می تواند بیماری ارثی باشد، یعنی در بین افراد فامیل بروز کند. اطفالی که والدینشان مبتلا به این بیماری هستند بیشتر احتمال ابتلا به ویتیلیگو را دارند. بااین حال بیشتر اطفالی که یکی از والدینشان مبتلا به ویتیلیگو باشند، به بیماری مبتلا نمی شوند و بیشتر افراد مبتلا به ویتیلیگو سابقه ای از این بیماری را در فامیل ندارند.

نشانه های ویتیلیگو چه هستند ؟

ـ معمولاً افراد مبتلا به ویتیلیگو اول از همه به لکه های سفید (پیگمانتاسیون )روی پوستشان توجه می کنند. این لکه ها بیشتر از همه در مناطق در معرض نور از قبیل دستها پاها بازوها، صورت و لبها شایع هستند. دیگر نقاط شایع لکه های سفید عبارتنداز زیر بغل و کشاله ران، اطراف دهان و چشم، پره های بینی، ناف و نواحی تناسلی.
ویتیلیگو معمولاً به یکی از سه الگوی زیر ظاهر می شود : در یک الگو (الگوی کانونی) ناحیه بدون رنگدانه به یک یا تعداد معدودی ناحیه محدود می شود. بعضی افراد نواحی بدون رنگدانه را در یک سمت بدن خود دارند(الگوی سگمنتال ). اما در بیشتر افراد مبتلا به ویتیلیگو نواحی فاقد رنگدانه در قسمتهای مختلف بدن بوجود می آید(الگوی ژنرالیزه ). علاوه بر لکه های سفید روی پوست، ممکنست افراد مبتلا به ویتیلیگو سفید شدن زودرس موهای سر، ابروها و ریش را داشته باشند. افراد با پوست تیره ممکنست متوجه فقدان رنگ در ناحیه ای در داخل دهانشان بشوند.

▪ آیا لکه های بدون رنگ گسترش می یابند ؟

ـ راهی برای پیش بینی احتمال انتشار لکه های ویتیلیگو وجود ندارد.
در برخی افراد لکه های فاقد رنگ گسترش نمی یابد، ولی این اختلال معمولاً پیشرونده است و به مرور زمان این لکه های سفید به دیگر نواحی بدن گسترش می یابند.
در بعضی افراد ویتیلیگو به آهستگی طی چند سال گسترش می یابد و در برخی دیگر انتشار سریعاً رخ می دهد. برخی افراد گزارش کرده اند که متعاقب دوره هایی از استرس فیزیکی یا روحی لکه های فاقد رنگدانه اضافه شده است.

چگونه ویتیلیگو تشخیص داده می شود ؟

ـ اگر پزشک به بیماری ویتیلیگو در شخص مشکوک شد، از او در مورد تاریخچه بیماری اش سوال می کند. نکات مهم در یک تاریخچه پزشکی، سابقه خانوادگی ویتیلیگو، بثورات، آفتاب سوختگی یا ضربه های پوست در محل ضایعه فعلی حدود ۳-۲ ماه قبل از شروع فقدان رنگدانه، استرس یا بیماری جسمی و سفید شدن زودرس موها (قبل از ۳۵ سالگی) می باشند. علاوه بر اینها لازمست پزشک بداند که آیا بیمار یا فردی از خانواده اش مبتلا به بیماری اتوایمون بوده اند یا حساسیت شدید نسبت به آفتاب داشته اند یا نه؟
پزشک بیمار را برای رد کردن بیماری های دیگر معاینه می کند. ممکن است پزشک از محل پوست گرفتار نمونه برداری کند و یا برای بررسی شمارش سلولهای خونی و عملکرد تیروئید، از خون نمونه گیری کند. در برخی بیماران ممکنست معاینه چشم از نظر التهاب برخی قسمتها (Uvitis) توصیه شود. یک تست خون از لحاظ وجود ANA (یک نوع آنتی بادی علیه سلولهای خودی) ممکنست انجام شود که به تشخیص وجود دیگر بیماری های اتوایمون کمک کند.

▪ چگونه بیماران می توانند بر جنبه های روحی و روانی ویتیلیگو فائق آیند؟

بیماری ویتیلیگو چیست؟

ـ تغییراتی که ویتیلیگو در ظاهر افراد بوجود می آورد می تواند سلامت روحی و روانی آنها را تحت تأثیر قرار دهد و می تواند مشکلاتی در زمینه پیدا کردن شغل و یا ادامه کار ایجاد کند. افراد مبتلا استرس های روحی را تجربه خواهند کرد، مخصوصاً اگر ویتیلیگو در نواحی قابل رویت بدن از قبیل صورت، دستها، بازوها، پاها و یا در نواحی تناسلی باشد.
نوجوانانی که بطور مشخص نگران ظاهر خود هستند ممکنست با ویتیلیگوی منتشر شدیداً تحت تأثیر روحی قرار گیرند. بعضی افراد مبتلا به ویتیلیگو احساس پریشانی، شرمندگی، افسردگی یا نگرانی در مورد واکنش دیگر افراد می کنند.
چند راهکار می تواند به شخص کمک کند تا بر ویتیلیگو فائق آید. نکته مهم اینست که در مرحله اول یک پزشک آشنا به ویتیلیگو پیدا کند که بیماری را جدی بگیرد. پزشک باید شنونده خوبی باشد و حمایت عاطفی خوبی بکند. بیمار اگر احساس افسردگی می کند، باید با پزشک درمیان بگذارد، چون پزشک ها و دیگر کارکنان بخش سلامت روان می توانند در زمینه رفع افسردگی کمک کنند.
بیماران همچنین در حد امکان باید در زمینه بیماریشان و راههای درمان آن آگاهی پیدا کنند و در تصمیم گیری در مورد اقدامات درمانی سهیم باشند. صحبت کردن با بیماران دیگر مبتلا به ویتیلیگو می تواند به بیمار کمک کند، خانواده و دیگر دوستان نیز دیگر حامیان بیمار هستند.
بعضی افراد مبتلا به ویتیلیگو دریافته اند که مواد آرایشی که روی لکه های سفید را می پو شانند، ظاهر آنها را بهتر کرده و به آنها کمک می کند در مورد خودشان احساس بهتری داشته باشند. ممکنست نیاز باشد بیمار چندین نوع ماده آرایشی را امتحان کند تا بهترین محصول را پیدا کند.

▪ روشهای درمانی موجود کدامند ؟

ـ هدف از درمان ویتیلیگو بازگرداندن عملکرد پوست و بهبود بخشیدن به ظاهر بیمار می باشد. درمان ویتیلیگو زمان طولانی می طلبد (۶ الی ۱۸ ماه). درمان انتخابی بستگی به تعداد لکه های سفید و نحوه توزیع آنها روی بدن و نیز انتخاب بیمار دارد.

منبع:بیماری ویتیلیگو چیست؟

بیماری ویتیلیگو چیست؟

بیماری زونا چیست؟

بدون دیدگاه

زونا و راه کار هایی برای علائم تا درمان این بیماری

بیماری زونا چیست؟

زونا

زونا Herpes zoster یک بیماری ویروسی است که عامل مولد آن ویروس واریسلا زوستر است که همان ویروس آبله مرغان در کودکی می باشد. پس از ابتلا و بهبودی آبله مرغان این ویروس می تواند به صورت نهفته در بدن باقی بماند تا زمانی که به علت یک عامل تحریکی و یا نقص سیستم ایمنی دوباره فعال شود. که به آن بیماری زونا می گویند.

علائم پوستی بیماری زونا

درد شدید و سوزنده ای به صورت ثابت در طول یک مسیر عصبی حس می شود و تاول های قرمزی و کوچکی چند روز بعد در محل درد ظاهر می شود که رنگ تاول ها کم کم به تیرگی می گراید. این تاول ها بیشتر در پوست سینه و پشت بروز می کند ا ما این تاولها ممکن است در یک سمت پیشانی یا اطراف یک چشم ویا هر جای دیگری در بدن اتفاق بیافتند.

علائم شایع بیماری زونا

* تهوع ، دل پیچه یا اسهال خفیف
* احساس کسالت
* تب و لرز خفیف
* درد روی قفسه سینه، صورت، یا درد سوزشی در پوست شکم

عوامل افزایش دهنده خطر ابتلا به زونا
* استرس
* وجود یک بیماری که باعث کاهش مقاومت بدن شده باشد.
* استفاده از داروهای سرکوب کننده ایمنی یا ضد سرطان
* جراحی یا تاباندن اشعه به نخاع
* لوسمی یا لنفوم

چه افرادی در خطر زونا قرار دارند؟

فردی که پیش از این به آبله مرغان مبتلا شده ممکن است به زونا مبتلا شود اما احتمال زونا با افزایش سن افزایش می یابد. افراد با سن بالاتر از پنجاه سال ده برابر بیشتر از کودکان زیر ده سال احتمال ابتلا به زونا دارند.

پیشگیری از بیماری زونا

برای پیشگیری از زونا درمان خاصی وجود ندارد و واکسنهای آبله مرغان تا به حال نتوانسته اند از بروز این بیماری جلوگیری کنند.

عوارض احتمالی بیماری

* عفونت باکتریایی ثانویه در تاول های زونا
* درد مزمن، خصوصا در سالمندان، که تا ماه ها یا سال ها در مسیر رشته های حسی محل قبلی وجود تاول ها باقی می ماند.
* زخم قرنیه
* عفونت دستگاه عصبی مرکزی
علائم بیماری زونا
روش تشخیص
* پزشک می تواند زونا را تنها با نگاه کردن به تاول ها تشخیص دهد .
* معمولا تا زمان بروز بثور پوستی امکان پذیر نیست . قبل از آن ، علائم ممکن است شبیه آپاندیسیت، جمع شدن مایع دور ریه یا سایر بیماری ها باشند.
* به ندرت آزمایش خون، کشت مایع تاول ها و نمونه برداری از پوست انجام می گیرد.

روشهای درمان بیماری زونا

* پمادهای موضعی و داروهایی که تجویز می شود تا حد ممکن خارش و درد را می تواند کم کند. داروها عبارتند از آسیکلوویر(acyclovir)، والاسی کلوویر (valacyclovir)یا فامسی کلوویر (famcyclovir) .
* خوابیدن در وان که به آن نشاسته ذرت یا پودر جو دوسر اضافه شده باشد.
* مسکن مصرف کنید
*تقویت بدن با مصرف ویتامین ٍ و ب کمپلکس
تاول های این بیماری
1- تاول ها را دستکاری نکنید
2- از محلول کالامین استفاده کنید
3-از پزشک داروساز بخواهید تا خمیر آسپیرین با کلروفوم را برای شما تهیه کند .حال شما با تکه ای پارچه تمیز، خمیر را به آرامی روی ناحیه مجروح بمالید، خمیر را چندین بار در روز به کار برید.
4- از پوشش مرطوب استفاده کنید.حوله ای را در آب سرد فرو برده و بعد از آبکشی روی ناحیه صدمه دیده قرار دهید. هر چه آب خنک تر باشد احساس بهتری خواهید داشت.
5- عفونت روی تاول را با آب اکسیژنه 6 درصد ضد عفونی کنید یا از پمادهای آنتی بیوتیک نظیر جنتامایسین استفاده کنید.

زونا چه مقدار طول می کشد
تاول های زونا معمولا ظرف هفت تا ده روز دلمه بسته و ظرف دو تا چهار هفته به طور کامل ناپدید می شود. در بیشتر افراد سالم، تاول ها هیچ جای زخمی باقی نمی گذارند و درد و خارش پس از چند هفته یا ماه از بین میرد اما کسانیکه دچار ضعف سیستم ایمنی هستند ممکن است تاول های زونا در آنها به موقع بهبود نیابد.

آیا این بیماری مسری است؟

بله اما تاول زونای شما در افراد دیگر زونا ایجاد نمی کند بلکه ممکن است موجب آبله مرغان در کودکان شود. افرادی که هرگز پیش از این آبله مرغان نگرفته اند یا واکسن پیشگیری از آن را نزده اند ممکن است ویروس را با تماس مستقیم با تاول های زونای فرد مبتلا بگیرند. بنابراین روی تاول های زونا را پوشانده و از تماس با نوزادان و زنان بارداری که ممکن است پیش از این آبله مرغان نگرفته باشند دوری کنند.

ممکن است زونا درد مزمن ایجاد کند؟
در برخی از افراد مسن تر درد زونا ممکن است ماه ها یا حتی سالها پس از بهبودی تاول ها طول بکشد. این درد به علت عصبهای آسیب دیده در زیر پوست است که به عنوان دردهای بعد از بیماری زونا (postherpetic neuralgia ) شناخته می شود. برخی دیگر نیز خارش مزمن در ناحیه ای که تاول وجود داشته است، احساس می کنند. در موارد شدید درد یا خارش ممکن است به قدری آزار دهنده باشد که موجب بی خوابی، کاهش وزن یا افسردگی شود.

پیچیدگیهای دیگر در زونا

زونای چشمی از جمله شایع ترین بیماریهای التهابی چشمی در جوامع است که اگر به موقع و کامل تحت درمان قرار نگیرد منجر به کاهش بینایی چشم و کوری موقتی یا دائمی فرد مبتلا می شود.اگر ویروس زونا به گوش حمله کند، ممکن است فرد دچار مشکلات تعادل یا شنوایی شود. در موارد نادر ویروس زونا ممکن است به مغز یا نخاع نیز حمله کند. این پیچیدگی ها معمولاً با پیشگیری از طریق شروع زود هنگام درمان قابل اجتناب است.

چه افرادی نباید واکسن را دریافت کنند؟

1. ممکن است باردار باشید
2. ایدز یا ضعف سیستم ایمنی دارید
3. پرتو درمانی یا شیمی درمانی انجام می دهید
4. داروهای سرکوب کننده ایمنی مصرف می کنید
5. سابقه سرطان خون یا لیمفوما دارید
6. به ژلاتین، نئومایسین آنتی بیوتیک یا هر ماده تشکیل دهنده دیگری در واکسن آلرژی دارید

توصیه های ساده و سودمند

– آب فراوان بنوشید.
– از کمپرس آب سرد، لوسیون کالامین، جوش شیرین برای فرونشاندن تاول ها استفاده کنید.
– برای تکسین درد از استامینوفن استفاده کنید. پزشکان مصرف استامینوفن را به عنوان جایگزین آسپرین می دانند.
– شست و شو با آب خنک، بهترین راه تسکین و درمان زوناست.
– زخم ها را در معرض هوا قرار دهید و روی آن را باندپیچی نکنید و لباس تنگ نپوشید.
– از گیاه بادرنجبویه کمک بگیرید.
– گلابی و آب گلابی بخورید.
– جهت کاهش درد بر روی موضع حوله مرطوب بگذارید.
– باید افرادی که استعداد به بیماری زونا دارند. از بیماران مبتلا دوری کنند زیرا احتمال سرایت در آنها بالاست.
– میوه های تازه، عصاره تازه طبیعی سبزیجات و به ویژه آب هویج زیاد بخورید. زیرا بدن به مقادیر فراوان بتا کاروتن بیوفلاوونوئیدها و ویتامین Eنیاز دارد تا با ویروس مبارزه کند.
– برای استفاده از محلول های پوستی حتی با پزشکتان مشورت کنید و از استفاده خودسرانه داروها و پمادها پرهیز کنید.
– فلفل قرمز استفاده کنید.
– گیاه خرفه را امتحان کنید.
– استرس تان را کنترل کنید. دوری از تنش روانی شدت ناراحتی زونا را کم می کند

منبع:بیماری زونا چیست؟

بیماری زونا چیست؟

بیماری خروسک چیست؟

بدون دیدگاه

بیماری خروسک چیست؟

بیماری خروسک هنگامی در کودکان رخ می‌دهد که التهاب، معمولا ناشی از یک ویروس، حنجره و راه‌های هوایی فوقانی را مبتلا می‌کند.

علائم اولیه ممکن است مشابه سرماخوردگی باشد از جمله آبریزش و گرفتگی بینی سرفه و اشکال تنفس معمولا در شب یا در هنگامی که کودگ گریه میکند یا آشفته است بدتر می‌شود.

بیماری خروسک در اغلب موارد کودکان سه ماهه تا پنج‌ ساله را معمولا در طول زمستان و اوائل بهار گرفتار می‌کند. کودکانی که در زیر سه سالگی خروسک می‌گیرند شدیدترین علائم را نشان میِ‌دهند.(در پسران شایع ‌تر است.)
علائم بیماری خروسک

بیماری خروسک در ابتدا شبیه یک سرماخوردگی معمولی آغاز و به تدریج پس از یک تا دو روز علائم اصلی به صورت سرفه، خشونت صدا و استریدور(خرخر شدید)‌ ظاهر می ‌شود.

سرفه‌ ها خشک و پشت ‌سر هم بوده و صدایی شبیه فوک یا آخر صدای خروس یا پارس سگ است که بر حسب شدت بیماری ممکن است به صورت تندی تنفس، زجر تنفسی، کبودی و بالاخره نارسایی تنفسی هم بروز کند. این علایم همگی از علائم تیپیک بیماری بوده ولی علائمی مثل خستگی شدید، تب، تلاش برای تنفس راحت تر، حرکت پره های بینی، عدم توانایی خوردن یا آشامیدن، کبودی لب ها و انتهای انگشتان در موارد شدید هم از علائم دیگر و نسبتا شایع بیماری می باشد.

معمولا در بیماری خروسک ، شدت تب خفیف است و به ندرت به بیش از ۳۹ درجه می ‌رسد. بیماری ۳ تا ۷ روز طول می‌ کشد و در روزهای دوم و سوم به شدت بیماری افزوده می‌ شود.

عامل بیماری خروسک

تقریبا عامل تمامی موارد بیماری خروسک ، ویروس است. ویروس پاراآنفلوانزا و ویروس سن سی شیال تنفسی یا آنفلوآنزای نوع A یا B و هموفیلوس آنفلوآنزا عوامل ایجاد بیماری خروسک می باشند.

عفونت های باکتریایی هم می توانند در ایجاد بیماری خروسک دخیل باشند. گفته می ‌شود سوار شدن عفونت باکتریال در این بیماری نادر است و در چنین وضعی به شکل اوتیت یا التهاب گوش میانی بروز می ‌کند.

برای کودک مبتلا به بیماری خروسک چه کار باید کرد؟

– به کودک مبتلا به خروسک باید شربت استامینوفن و مایعات گرم فراوان بدهید.

– هوای اتاق کودک را مرطوب کنید(با گذاشتن ظرف آب روی بخاری، شوفاژ و… و یا انداختن حوله خیس روی شوفاژ یا نزدیک بخاری).

– در حمله های شدید برای تخفیف علایم، کودک را به حمام ببرید و شیرهای آب داغ را باز کنید تا هوا به سرعت مرطوب شود و تنفس او راحت تر می شود (نیاز به استحمام کودک نیست، فقط در محیط مرطوب و گرم قرار گیرد کافی است). ولی در موارد شدید و حاد، معمولاً کودک در بیمارستان بستری می شود تا برای تسهیل تنفس، اکسیژن یا داروهای استنشاقی به او داده شود.

اگر در چنین مواردی، مجاری هوا شدیداً مسدود باشد ممکن است از طریق گذاشتن لوله داخل بینی و فرستادن آن به نای راه تنفس باز شود، منتهی جای نگرانی نیست و ظرف چند روز خروسک حاد نیز بهبود می یابد.

پزشک ممکن است داروهای ضدالتهاب کورتونی یا استروئیدی تجویز کند که به کاهش تورم حنجره کمک می‌کند و باعث می‌شود کودک راحت‌تر نفس بکشد.

آیا خروسک بیماری مسری است ؟

بله، مگر اینکه کروپ به علت آلرژی یا محرکها باشد. اگر عامل کروپ ویروس باشد، مسری است و بهتر است بیمار را تا زمانیکه علائمش بهتر نشده است در منزل نگه دارید.

بیماری خروسک چیست؟

درمان خروسک در طب سنتی:

1 – جهت درمان بیماری خروسک کودک و بزرگسال لازم است اولا صحبت کردن بیمار به حد اقل برسد.

2 – جهت درمان بیماری خروسک بزرگسال چنانچه بیمار معتاد به سیگار است باید فورا کشیدن سیگار را کنار بگذارد.

3 – بیمار مبتلا به خروسک را در محلى که بخار آب یا بخور داروهاى سردمزاج مانند بخار گل بنفشه یا گل نیلوفر آبى در حال جوشیدن است نگهدارند.

4 – باید به محض ظهور خروسک چند عدد سفیده تخم‏ مرغ را که مختصرى نشاسته در آن ریخته‏ اند خوب بزنند تا متلاشى شود و بتدریج و مرتب به بیمار بخورانند و اگر لیموى شیرین در اختیار باشد باید فورا مقدارى آب لیموى شیرین باو داده شود و از نظر داروئى مقدارى بارهنگ و اسفرزه و صمغ عربى و شکر تیغال از هرکدام پنج گرم را دم کرده و به بیمار بخورانند. اگر طفل باشد باید کم‏ کم باو داده شود تا از او رفع‏ التهاب شود.

5 – در اطراف حنجره بیمار مخلوطى از کافور و گل ارمنى و آب گشنیز ضماد کنند.

6 – مواد غذایی سرد و تر مانند اسفناج پخته با ماست شیرین، هندوانه، برگه شفتالوى خیس‏ کرده به بیمار داده شود.

موارد احتیاط

اگر تب کودک بالا است، اشکال در نفس کشیدن یا بلع دارد و یا این که با سر جلو، دهان باز و زبان بیرون آورده می ‌نشیند، سریعا به پزشک مراجعه کنید. این مورد اورژانسی است.

هرگز به کودکی که بیماری خروسک دارد و یا دچار اشکال تنفسی است هیچ نوع داروی ضد سرفه ندهید.

به‌ عنوان درمان خانگی به کودک ایپکاک ندهید، زیرا می‌ تواند موجب بدتر شدن تنفس شود.

شستن مکرر دست و تماس نداشتن با افرادی که دچار عفونت‌ های تنفسی هستند، از راه‌ های پیشگیری از بیماری خروسک است.

در کودکان شیرخوار، بهتر است تا هر زمانی که کودک قادر به گرفتن سینه ی مادر است، به او شیر داده ‌شود و نباید کسی در اطراف او سیگار بکشد.

منبع:بیماری خروسک چیست؟

بیماری خروسک چیست؟

بیماری صدفی

پسوریازیس (Psoriasis) یا صدف یک بیماری شایع پوستی است که در آن ضایعات ضخیم و قرمز رنگ پوشیده از فلس های نقره ای به وجود می آید. اگر چه ممکن است پوست هر بخشی از بدن با این عارضه درگیر شود اما مهم ترین نواحی ای که تحت تاثیر قرار می گیرند عبارتند از پوست سر، آرنج ها، زانو ها و کمر. همچنین این اختلال پوستی می تواند در ناخن ها و چین خوردگی های بدن نیز رخ بدهد.

بیماری صدف مسری نبوده و از شخصی به شخص دیگر منتقل نمی شود اما ممکن است در چند نفر از اعضای یک خانواده اتفاق بیافتد.

بیماری صدف معمولا در سالهای آغازین بزرگسالی و یا بعد از آن رخ می دهد و در بسیاری از افراد، اختلال پوستی فقط به چند ناحیه از پوست محدود می شود. در موارد حاد تر، این بیماری پوستی می تواند بخش وسیعتری از پوست بدن را تحت تاثیر قرار دهد. بیماری صدف ممکن است بهبود یابد و در زمانی دیگر دوباره عود کند.

این بیماری که از دسته امراض خودایمنی به حساب می‌آید، با ضایعات پوسته‌ریزی‌دهنده و خارش‌دار صدفی‌رنگ روی پوست بدن، کف سر و ناخن‌ها همراه است و درمان قطعی ندارد اما با دوری از عوامل تشدیدکننده و داروهای به‌خصوصی می‌توان آن را تحت کنترل درآورد.

پسوریازیس نوعی بیماری پوستی خود ایمنی و بسیار شایع (با شیوع یک تا پنج درصد) در ایران و جهان محسوب می‌شود یعنی چیزی حدود 150 میلیون نفر در دنیا به این بیماری مبتلا هستند. علت بروز آن هنوز مشخص نشده است اما می‌دانیم که در این بیماری حساسیت برخی از سلول‌های ایمنی بدن (T cell) نسبت به بعضی فاکتورها بیشتر است و واکنش آنها باعث ایجاد ضایعات پوستی می‌شود. آغاز این بیماری از سنین پایین (زیر 20 سال) معمولا جنبه ارثی دارد اما اگر بعد از 50 سالگی ایجاد شود، نقش ژنتیک خیلی درمورد آن مطرح نیست

پسوریازیس اشکال و علائم مختلفی دارد. شکل کلاسیک آن ضایعه‌ای برجسته و پوسته‌دار در زمینه قرمز رنگ است که پوسته‌های آن ضخیم و صدفی رنگ است. این ضایعه با خارش همراه است و حالت کبودی و اریتم دارد. اندازه آن نیز معمولا مشخص نیست و بسته به محل می‌تواند از یک میلی متر تا چند سانتی‌متر باشد.

ضایعات پسوریازیس بیشتر از همه در نواحی ضربه‌ای پوست همچون آرنج، سر زانوها و پشت کمر دیده می‌شود اما در هر ناحیه دیگری از جمله سر، صورت، پشت گوش، داخل گوش، بینی، سینه، کف پا، کف دست هم می‌تواند ظاهر شود. پسوریازیس در کودکان به صورت قطره‌ای نیز دیده می‌شود. در این حالت ضایعات مانند شبنم روی پوست بدن پخش هستند. گاهی نیز «اریترودرمی» ‌اتفاق می‌افتد یعنی تمام بدن دچار قرمزی و پوسته می‌شود تا حدی که هر صبح می‌توان 100 گرم پوسته از تختخواب بیمار جمع کرد!

پسوریازیس در ناحیه سر معمولا دو رنگ است و از خط رستنگاه کمی بیرون می‌زند. از پشت سر نیز ممکن است تا قسمتی از گردن پیش برود. گاهی اوقات هم باعث شوره‌های خیلی ضخیم می‌شود و موها را ضعیف، نازک و کم حجم می‌کند. ضایعات کف دست و پا معمولا بسیار ضخیم و مقاوم به درمان هستند و ممکن است تا خط مچ پیش بروند. نوع دیگر پسوریازیس،«پوسچولر» است که باعث ایجاد جوش‌های ریز چرکی به خصوص در انتهای دست‌ها می‌شود.

البته پوسچولر نیز خود اشکال مختلفی دارد و معمولا نسبت به درمان مقاوم است. علاوه براینها، ناحیه تناسلی هم ممکن است دچار پسوریازیس شود. این بیماری در بسیاری از موارد ناخن‌ها را هم درگیر می‌کند؛ طوری که تا 70 درصد از افراد طی دوران پیشرفت بیماری دچار ضایعات ناخن می‌شوند. در چنین حالتی ناخن‌ها ناصاف، قوس‌دار و شکننده شده و تغییر رنگ پیدا می‌کنند. گاهی نیز زیر آنها پوسته جمع می‌شود و سطح‌شان حالت سوراخ سوراخ (مانند جای سر سوزن) پیدا می‌کند.

آرتریت پسوریازیس و درگیری مفاصل

یکی دیگر از انواع پسوریازیس، نوع «آرتروپاتیک» آن است که مفاصل مختلف بدن را درگیر می‌کند. این بیماری می‌تواند یک یا چند مفصل را به‌طور همزمان گرفتار کند و باعث تغییر شکل آنها و تغییرات استخوانی شود. پسوریازیس آرتروپاتیک اغلب همراه با ضایعات ناخن بوده و نسبت به درمان مقاوم است.

برای کنترل آن نیز متخصص پوست و متخصص ارتوپدی یا روماتولوژیست باید همزمان با هم بیمار را تحت نظر داشته باشند. این نوع پسوریازیس شیوع بالایی دارد به همین دلیل وقتی فردی با ضایعات مفصلی به پزشک مراجعه می‌کند باید به دنبال ضایعات پسوریازیس در سر یا بدن او نیز باشیم زیرا ممکن است به آن دچار شده اما خود متوجه نباشد. در این صورت بیماری «آرتریت پسوریازیس» نامیده می‌شود نه «آرتریت روماتوئید».

از آنجایی که علت بیماری مشخص نیست هنوز درمان قطعی برای آن پیدا نشده است. در واقع اگر بیماری پسوریازیس تشخیص داده شود و بعد از درمان عود نکند، تشخیص اشتباه بوده است زیرا پسوریازیس در همه موارد عودکننده است. با این حال می‌توان با کمک برخی درمان‌ها آن را تحت کنترل درآورد.

روش‌های درمانی برحسب محل ضایعه، سن و جنس فرد و شرایط او متفاوت هستند؛ برای مثال اگر فرد جوان باشد می‌توان به‌ طور موقت از درمان‌های قوی‌تر برای او استفاده کرد و بعد درمان را به آرامی ‌پیش برد. بهترین و ساده‌ترین راه درمان نیز استفاده از استروئیدهای موضعی (کورتون) است. فقط شیوه، مقدار و محل مصرف این داروها اهمیتی ویژه دارد و باید حتما به‌طور اختصاصی برای هر بیمار لحاظ شود. کرم‌ها و محصولات موضعی نرم‌کننده نیز همگی در بهبود این بیماری تاثیرگذارند. از دیگر داروهای موضعی می‌توان به ترکیبات ویتامین D و «دیترانول» اشاره کرد. بعضی داروهای موضعی به بلند شدن و رفع پوسته‌های ضایعات هم کمک می‌کنند.

درمان با داروی خوراکی و اشعه ماورای بنفش

یکی دیگر از روش‌های مهار پسوریازیس، درمان با اشعه ماورای بنفش (UV) است که بر حسب نوع ضایعه می‌توان طیف‌های مختلف آن را به کار برد. برای تعدیل و تنظیم سیستم ایمنی بدن نیز می‌توان از درمان‌های خوراکی و سیستمیک استفاده کرد. این داروها از جمله «متوترکسات» انواع «رتینوئید» سیستم ایمنی بدن را ضعیف کرده و واکنش‌های التهابی را کاهش می‌دهند اما باید توجه داشت که با قطع دارو، مشکل بیمار عود می‌کند.

امروزه برای کنترل این بیماری داروهای بیولوژیک نیز با تاثیر انحصاری روی سیستم ایمنی بدن به کار می‌روند اما متاسفانه به علت قیمت بالایی که دارند، خیلی مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. لازم به یادآوری است که این بیماری اصلا واگیردار نیست و بیماران می‌توانند با آرامش اعصاب، استفاده متعادل از نور آفتاب و مصرف دارو علائم آن را تحت کنترل قرار دهند. البته به شرطی که پیگیر درمان باشند و به‌طور مرتب مراجعه پزشکی داشته باشند.

بیماری صدفی پوست چیست؟

عوامل تشدیدکننده کدامند؟

گرچه علت پسوریازیس مشخص نیست اما عوامل تشدیدکننده آن شناخته شده هستند. از جمله این عوامل می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

یکی از مهم‌ترین مسائل، استرس است. استرس سیستم ایمنی بدن را ضعیف کرده و در نهایت سلول‌های مستعد را نسبت به بروز بیماری تحریک می‌کند. بنابراین هر چه استرس کمتر باشد شدت و میزان عود پسوریازیس نیز کمتر می‌شود.

مساله دوم، عفونت‌ها هستند؛ به خصوص عفونت گلو که در سنین پایین می‌تواند از راه تنفسی به تمام بدن منتشر شود و نوع خاصی از ضایعات پوستی پسوریازیس را ایجاد کند. بنابراین همیشه باید درمان این عفونت‌ها را جدی بگیرید و از خوددرمانی پرهیز کنید.

عامل تشدیدکننده بعدی داروها هستند. بعضی داروها ازجمله لیتیوم، بتابلوکرها و حتی گاهی پنی‌سیلین ممکن است باعث تشدید پسوریازیس شوند.

پسوریازیس در افرادی که از سیگار استفاده می‌کنند، بیشتر عود می‌کند.

تروما و ضربه علائم پسوریازیس را افزایش می‌دهند؛ به همین دلیل نواحی آرنج و سر زانوها بیشتر دچار این ضایعات می‌شوند. پس تا می‎توانید از وارد شدن ضربه‌های مکرر به پوست جلوگیری کنید.

چاقی یکی دیگر از عوامل مستعدکننده به شمار می‌آید. بنابراین هرقدر فرد لاغرتر باشد، احتمال تشدید و عود پسوریازیس در او کمتر می‌شود. با این حال تاثیر فاکتورهای تغذیه‌ای و نوع مواد غذایی بر تشدید این بیماری هنوز اثبات نشده است.

فاکتورهای محیطی از جمله آلودگی‌ها نیز گاهی این ضایعات را شدت می‌کنند اما اشعه آفتاب هم می‌تواند موثر در درمان و هم تشدیدکننده بیماری باشد. در واقع آمار پسوریازیس در مناطقی که آفتاب کمتر می‌تابد، بیشتر است؛ برای مثال در کشور نروژ آمار به 10 درصد نیز می‌رسد اما اگر آفتاب بیش از حد و مکرر روی پوست تابیده شود، علائم بیماری تشدید خواهد شد.

چگونه باید متوجه شویم که به بیماری صدف مبتلا شده ایم؟

بیماری صدفی پوست چیست؟

اگر چنانچه یک راش پوستی دارید که بهبود نمی یابد به پزشک مراجعه کنید. پزشک می تواند با ارزیابی راش پوستی شما، در صورت ابتلا به پسوریازیس، آن را تشخیص دهد.

روش های درمانی بسیاری برای بیماری صدف وجود دارد. برخی از روش های درمانی سرعت تولید سلول های جدید پوستی را کاهش می دهند در حالی که روش های درمانی دیگر خارش و خشکی پوست را از بین می برند. پزشک شما با توجه به میزان و شدت راش ها، محل راش ها در بدن، سن شما، سلامت کلی شما و سایر عوامل یک برنامه ی درمانی را برای شما در نظر می گیرد. روش های درمانی رایج عبارتند از:

کرم های استروئید

مرطوب کننده ها (برای از بین بردن خشکی پوست)

قطران ذغال سنگ (Coal tar – یک روش درمانی رایج برای درمان بیماری صدف در پوست سر. در موارد حاد ممکن است این روش همزمان با نور درمانی انجام شود. قطران ذغال سنگ به صورت محلول های حمام، شامپو ها و لوسیون ها تولید می شوند.)

کرم ویتامین D (شکل خاصی از ویتامین D که توسط پزشک تجویز می شود. ویتامین D موجود در غذاها و قرص های ویتامین D تاثیری بر بیماری صدف ندارند.) و کرم های رتینوئید.

آیا می توان بیماری صدف را برای همیشه درمان کرد؟

بیماری صدف یا همان بیماری پسوریازیس را نمی توان برای همیشه درمان کرد. اما می توان حتی درموارد شدید نیز تا حد زیادی علائم و نشانه های آن را کاهش داد.

منبع:بیماری صدفی پوست چیست؟

بیماری صدفی پوست چیست؟