دانلود کده

در نیمه اول قرن بیستم، تقریبا تمام آسانسورها هیچگونه موقعیت‌یابی خودکاری برای کف که کابین آسانسور برحسب آن متوقف می‌شد نداشتند. برخی از آسانسورهای باربری قدیمی‌تر توسط سوئیچ‌هایی که با کشیدن طناب‌های مجاور عمل می‌کرد کنترل می‌شد. به‌طور کلی، بیشتر آسانسورها قبل از WWII به طور دستی و با اپراتورهای آسانسور و با استفاده از رزیستورهای متصل به موتور کنترل می‌شدند. این رزیستور داخل یک محتوای سینلدری شبیه و اندازه یک کیک قرار می‌گیرد. این رزیستور بالا یا پایین دیوار کابین قرار می‌گرفت و با یک دسته‌ای که دور قسمت فوقانی سیلندر لیز می‌خورد کار می‌کرد. مشخص است که تعمیر و نگهداری این آسانسور پردردسرتر از آسانسورهای فعلی بود.

موتور آسانسور در بالای شفت و انتهای شفت قرار می‌گرفت. فشار دادن دسته به جلو باعث می‌شد که آسانسور بالا برود و به عقب کشیدن آن موجب شناوری آن می‌شد. هرچه فشار سفت‌تر بود آسانسور سریع‌تر حرکت می‌کرد. به‌علاوه دسته مثل یک دسته اضطراری اتوماتیک نیز عمل می‌کرد؛ اگر اپراتور دسته را رها ی‌کرد خود به سمت بالا برمی‌گشت و باعث می‌شد که آسانسور متوقف شود. در نهایت، قفل‌های داخلی امنیتی‌ای وجود داشت که کارشان اطمینان از بسته شدن درهای داخلی و خارجی قبل از اجازه آسانسور به حرکت بود. استاندارد آسانسورها در آن زمان، ایجاب می‌کرد که تمامی این موارد رعایت شوند.

این سطح از کنترل تا حدی انرژی منبع تغذیه موتور را کنترل می‌کرد بنابراین آسانسورها به‌دقت در موقعیت مناسب قرار می‌گرفتند – البته اگر اپراتور به‌اندازه کافی مهارت داشت. معمولا اپراتور باید کنترل را آرام‌آرام هدایت می‌کرد تا کابین با حرکت‌های کوتاه به مکان فرود موردنظر نزدیک شود. سپس اپراتور مسافران را راهنمایی می‌کرد که مراقب پله باشند!

آسانسورهای خودکار تقریبا در دهه 1920 به منصه ظهور آمدند. پیشرفت این آسانسورهای خودکار به دلیل وابستگی به اپراتورهایی که باید آسانسورهای آسمان‌خراش‌های شهرهای بزرگی مثل نیویورک و شیکاگو را کنترل می‌کردند سرعت گرفت. آسانسورهای خودکار تا سال 1922 اجازه فعالیت نیافتند. زیرا هزینه‌های آن برای ساختمان‌های غیرلوکس 5 طبقه به‌صرفه نبود. این سیستم‌های الکترومکانیکی از مدارهای منطقی رله‌ای استفاده می‌کردند که پیچیدگی مضاعفی را به سیستم کنترل سرعت، موقعیت و در یک آسانسور یا مجموعه‌ای از آسانسورها می‌افزود.

سیستم اتوترونیک اوتیس در اویل دهه 1950 اولین سیستم‌های پیش‌بینی‌کننده‌ای بود که الگوهای ترافیک را داخل یک ساختمان پیش‌بینی می‌کرد تا حرکت آسانسورها به بهترین شیوه انجام پذیرد. سیستم‌های آسانسوری‌ای که با رله کنترل می‌شدند تا دهه 1980 رایج بودند و کم‌کم با رله‌های ثابت (solid state) جایگزین شدند تا جایی که امروزه کنترلرهای میکروپروسسری استاندارد صنعت محسوب می‌شود. امروزه تعمیرات آسانسور شامل بررسی تمام این موارد، ازجمله رله‌ها و میکروکنترلر آسانسورهاست.

کنترل عمومی

یک آسانسورهای مدرن نفربری دارای این موارد است:

+ بیرون آسانسور، دکمه‌هایی که بالا و پایین می‌رود (طبقه انتهایی فقط دکمه بالارونده دارد و طبقه بالایی فقط دکمه پایین‌رونده دارد و هر طبقه میانی هردو را دارد)

+ فضا برای ایستادن یا کوسن‌های نشستن (در آسانسورهای لوکس)

+ سنسورهای اضافه‌بار که مانع حرکت آسانسور می‌شوند تا مسافران بار اضافی را بردارند. ممکناست این سیستم کنترلی با یک صدا ضبط‌شده یا صدای هشدار همراه باشد. یا یک نشانگری وجود داشته باشد نشان بدهد «کابین پر است» و ظرفیت بیشتری برای پذیرش مسافر ندارند و برخی باید پیاده شوند.

+ دستگاه تصفیه هوا یا فن‌های الکتریکی برای بهتر کردن جریان هوا و آسودگی

+ پنل کنترلی. در بسیاری از کشوعار متن و ایکون دکمه‌ای را طوری ایجاد می‌کنند تا افراد نابینا نیز بتوانند از آسانسور استفاده کنند (مثلا از نوشته‌ها برجسته استفاده می‌شود)